Het Grote Ik-syndroom
“Genoeg over mij, wat vind jij nou van mij?” (Johnny Bravo)
Enige tijd geleden gebeurde het weer. In mijn favoriete establishment had ik afgesproken om gezellig met iemand bij te praten. Als eerste vroeg ik: “Goh, hoe gaat het nu met je?”, om vervolgens bijna een uur naar een monoloog te luisteren. Welgeteld één keer werd gevraagd hoe het met mij ging, maar toen ik begon te vertellen werd ik abrupt onderbroken. “Ooo ja, dat herken ik, want laatst…”. Wat is dit mysterieuze ‘grote ik-syndroom’? Hoe ga je er als ‘niet ik-syndromer’ mee om en… hoe komen ‘ik-syndromers’ er vanaf?
Wat is het Grote Ik-syndroom?
Mensen met het grote ik-syndroom zijn continu bezig om de conversatie op zichzelf te betrekken. Terwijl jij iets begint te vertellen over bijvoorbeeld je nieuwe studie, heeft je aan het ‘ik-syndroom’ lijdende gesprekspartner zijn/haar volledige studiecarrière al uit het geheugen opgegraven. Klaar om deze informatie aan jou te presenteren. Ze tonen bovendien vaak valse belangstelling. Elke vraag is eigenlijk een vraag aan zichzelf. “Wat vond jij van die film”? (…) “Oh, want ik vond hem geweldig. Vooral die ene scene waarin ik mezelf zo herken…” (bla bla bla). Tot slot vergeten ze geregeld belangrijke gebeurtenissen in jouw leven, zoals bijvoorbeeld je verjaardag. Een vrij vervelend syndroom dus, dat helaas best vaak voorkomt.
Hoe ga je hier mee om?
Het nadeel van omgaan met mensen met het ‘ik-syndroom’ is dat ze, mits jij dit toelaat, jouw energie opzuigen. Wellicht herken je het volgende. Je voelt je goed, vervolgens ben je met iemand in gesprek en ineens voel jij je ontzettend vermoeid. Zelfs al zijn de verhalen van je gesprekspartner louter positief, dan nog is het vaak frustrerend (en daardoor vermoeiend) om alleen maar te ‘mogen’ luisteren. Ik wil graag een aantal manieren delen om hier mee om te gaan:
- Breek vaker in. Dit lijkt een koekje van eigen deeg, maar het kan zijn dat hierdoor de balans wordt hersteld. Het is niet per definitie de fout van de persoon met aanleg voor het ik-syndroom, dat hij/zij zijn/haar gang kan gaan. Als mensen in jouw omgeving eigenlijk niets over je weten, dan is dit een teken aan de wand. Cijfer jezelf niet weg!
- Confronteer hem of haar. Waarschijnlijk kom je in contact met de blinde vlek van deze persoon, dus wees hier op voorbereid. Maar wat is het ergste wat kan gebeuren? In het ergste geval wil hij/zij niet meer met jou ‘praten’. Mooi, want dat deden jullie toch al niet! Nee, breng het alsjeblieft subtiel. Zeg bijvoorbeeld: “Het valt me op dat het in onze gesprekken wel erg vaak over jou gaat. Ik zou het waarderen als je interesse in mij zou tonen”. Ik spreek uit ervaring, doorgaans wordt hier goed op gereageerd.
- Helpt dit allemaal niet? Verminder het contact met deze persoon of verbreek het contact volledig. Mensen die zich niet aan de elementaire regels van de conversatie houden, kun je beter kwijt dan rijk zijn als kennissen. Het is wellicht kort door de bocht, maar erg effectief. Je krijgt weer ruimte voor nieuwe positieve mensen die niet alleen energie nemen, maar die jou ook energie geven.
Hoe komen ik-syndromers van het syndroom af?
Voordat ik deze vraag beantwoord, beschrijf ik eerst nog een aantal kenmerken van personen met het ik-syndroom:
- Regelmatig vergeten te informeren naar belangrijke zaken in het leven van een ander.
- Belangrijke gebeurtenissen (zoals verjaardagen) vergeten.
- Vrienden, familie en kennissen alleen opbellen als het uitkomt, bij voorkeur om iets te delen uit het eigen leven.
- Anderen onderbreken om te vervolgen met voorbeelden en anekdotes uit het eigen leven.
- Het eigen leven vele malen interessanter vinden dan anderen, waardoor er veel over moet worden gepraat.
- Geïrriteerd raken wanneer de aandacht te veel uitgaat naar het verhaal van anderen, in plaats van het eigen leven.
- Over zichzelf praten in derde persoon. Dit is extreem, maar het komt voor.
Zodra je beseft dat je aan het grote ik-syndroom lijdt, ben je al halverwege. Vervolgens kun je de volgende acties ondernemen:
- Voer je conversaties bewust en met aandacht voor de ander. Laat iemand uitspreken en bewaar jouw anekdotes voor later. Analyseer je gedachten en analyseer je drang om iets te zeggen en weeg je woorden. Spreken is zilver, zwijgen is goud blijft een prachtig gezegde.
- Onderbreek iemand niet midden in een verhaal. Luister naar wat je gesprekspartner zegt. Onderbreken is geen zonde, maar wellicht mis je iets waar jij wat aan hebt. En dat is wel zonde.
- Oefen in het tonen van interesse. Neem je bijvoorbeeld voor om een avond niet over jezelf te praten, maar overwegend over de ander. Dit lijkt misschien moeilijk, maar het is verfrissend. Uiteindelijk draait het om het vinden van de juiste balans, maar deze dient eerst hersteld te worden.
Tot slot…
Uiteindelijk zijn mensen met het grote ik-syndroom net als zo velen, gewoon heel erg onzeker. Deze personen denken dat ze te weinig aan bod komen of dat ze niet worden gehoord. Als jij je hieraan stoort en het kost je energie om met deze groep mensen om te gaan, neem de tips in dit artikel dan alsjeblieft ter harte. Ben je er per ongeluk achter gekomen dat je zelf wel eens zou kunnen worden getypeerd als persoon met het ‘grote ik-syndroom’: gefeliciteerd! Nu weet je wat je er aan kunt doen.
Nog een laatste tip: koester gelijkwaardige conversaties. Het is niet vanzelfsprekend, dus geniet er van!
Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen met het grote ik-syndroom. Heb je nog vragen of andere tips om hiermee om te gaan? Aarzel niet en deel dit met ons!
© Spiritueel.com – Marinka. Dit artikel is auteursrechtelijk beschermd!
Bron foto’s: Flickr.com
tja leuk maar het gaat altijd over een ander of over voetbal…. je kunt altijd zeggen, terwijl je op je horloge kijkt dat je eigenlijk ergens anders heen moet omdat jij zelf het ook enorm druk hebt. Mensen die alleen over zichzelf praten zijn vaak niet geinteresseerd, in wat jij doet of waar je heen gaat, maar volgende keer vragen ze vast wel of jij tijd hebt om even te luisteren.
Bertus R Uytenbrock
IK heb hier ook last van bij een vriendin van me.. ik vraag me eigenlijk af of het wel een vriendin van mij is.. telkens als ze naar mij vraagt en ik daarop antwoord, heeft zij weer een beter verhaal te vertellen.. we spreken elkaar ook vaak digitaal, en dat ben ik nu aan het afkappen, want zoals je het mooi omschrijft, het slurpt energie..
ik heb er al eens wat van gezegd, en onderbreek haar verhaal ook wel eens, maar het enige wat ik terug krijg is dat ‘hmm, ja’ vervolgens lult ze gewoon verder.. ik denk dat sommige mensen hier gewoon niet vanaf kunnen komen, waarschijnlijk vinden ze zichzelf gewoon te interessant, of zijn ze onzeker en moeten ze altijd het woord hebben om indruk te maken. ik vind het wel erg jammer, want ik dacht dat het een goede vriendin was… maar vriendschap moet van twee kanten komen. ik ben er ook alleen maar mee bezig en het maakt me woedend en verdrietig.
@Angelique-M leuke tips hoor. Geloof dat de schrijver er wel goed mee om kan gaan maar heel veel mensen kunnen je tips denk ik goed gebruiken.
super stuk, wou dat ik zo kon schrijven!
Ik zou graag even willen reageren over het “energie opzuigen” van jou door anderen….
Toen ik in NZ woonde werkte ik in een Beauty Salon.
Na een tijdje daar aan het werk te zijn kwam ik steeds ontzettend moe thuis na het werk, terwijl het soms niet eens een drukke dag was geweest.
Ik had zelf al het gevoel, maar wilde toch even “verifieren” met mijn Medium vrienden of het kwam doordat mijn positieve energie werd opgeslurpt.
Ik vertelde mijn Medium vriend niets daarover en vroeg of hij een korte reading met mij wilde doen.
Vrij snel kwam naar voren dat er iemand was die mijn energie aan het wegzuigen was en ik beaamde dus ook dat ik dat gevoel al kreeg en dat het waarschijnlijk mijn bazin was.
Hij vertelde toen ook dat zij dat waarschijnlijk geheel onbewust doet en ik vroeg me af wat ik er aan kon doen.
Ik kreeg 2 tips om dit aan te pakken:
- zodra je de ruimte of het gebouw binnenstapt waar ook diegene rondloopt die je energie wegneemt, zeg dan ( hardop of in jezelf ) “ik sluit mij af door een schild om me heen ( visualiseer dit ook ) zodat niemand mij kan raken met negatieve energie en niemand mijn positieve energie kan wegnemen”.
- trek denkbeeldig een wetsuit aan, sluit de ritssluiting en pak je helemaal in, het pak zal je beschermen als je het zodanig als bescherming gaat gebruiken.
Dit helpt ook goed als je bijvoorbeeld voor een groep mensen moet staan en praten en je bent daar onzeker of angstig over.
Gebruik de wetsuit om je een soort van “onzichtbaar” te maken zodat je niet meer zo die onzekerheid en angst voelt.
Probeer het maar eens, mij heeft het geholpen, misschien helpt het jou ook :)
@Karolien
Wat ontzettend leuk om dat te lezen, dank je wel! :-)
Tsja, ook ik herken me in dit verhaal. Had van mezelf al een tijdje wel door dat ik mensen inderdaad onderbreek en dan heel enthousiast mijn eigen verhaal doe over betreffend onderwerp :-( Maar gelukkig lees ik ook dat ik al halverwege ben, omdat ik me er in elk geval al bewust van was….
Inderdaad een hele mooie website. Ook qua layout lekker simpel en rustig opgezet. Raad iedereen in mijn omgeving, die geinteresseerd is, aan elke ochtend, voor de dag begint, even een kijkje op deze site te nemen.
Erg leuk artikel en vooral ook hele leuke site!
Vind vooral je slotwoord een erg belangrijk onderdeel van je artikel en om gelijk ook maar even met mijzelf bezig te zijn en mijn mening te verkondigen :): ik ben het met je eens dat mensen die veel over zichzelf praten vaak erg onzeker zijn. Zij willen juist graag een goede vriend zijn en zijn bang dat ze dat niet zijn. Ik denk dat de sleutel naar echt contact bij jezelf kan beginnen. Geef die ander jouw onvoorwaardelijke liefde en laat zien hoe zeer je de persoon waardeert. Ook wanneer hij/zij veel over zichzelf praat. Omarm ook de onzekerheid, want die komt alleen meer voort uit de wens om het goed te doen! Daarmee sterk je de ander in zijn/haar zelfverzekerdheid en ontstaat er vanzelf ruimte voor echt contact!
Goed dat je het niet alleen op ‘andere mensen’ toepast, maar ieder ook vraagt om naar zichzelf te kijken. Prima verhaal.
Hoe herkenbaar! Heb ook een paar van die dracula’s op mijn werk. Blijven maar blaten en blaten en als jij eindelijk iets kan zeggen, dan word je meteen onderbroken. Confronteer je ze ermee, dan horen ze niet eens wat je zegt. Dus je artikel met belangstelling gelezen!
Ook ik ken zo’n persoon…..
Heb haar erop aangesproken, dit vond ze inderdaad niet leuk om te horen.
Heb afstand van haar genomen.
Ze is nu ook verhuisd, en ik vind het zooooooooooooooo rustig!
Ik kan alles tegen haar zeggen, soms bot, maar ze is zoveel met zichzelf bezig, dat ze zelfs dat niet doorheeft…..
Het ergste is, dat ik haar vriendin ben, maar zij absoluut niet de mijne….
Goed geschreven en bedankt voor de tips!
Hallo Marinka, we zijn geïnteresseerd om met je samen te werken. Vind jij het leuk om maandelijks voor ons iets te schrijven? Neem anders contact op via mijn e-mail. Groeten, Mirjam
Ik word ook zo mooi van zulke mensen, ze maken je inderdaad erg moe, en je komt er toch niet tussen, met die soort mensen praat ik ook liever niet
Sommige mensen geloven ook dat als je maar hard genoeg praat je gelijk hebt.
Via via op je site gekomen, wat een herkenbaar en leuk stuk! dit hehehe
Netjes gedaan. Hoe vervelend deze mensen. ik denk dat iedereen wel een tijdje aan het ik-sydroom lijdt. een voorbeeld hiervan is als het niet zo goed met je gaat en zoals je zegt, ben je dan wat onzekerder en ga je meer op jezelf focussen. maar er zijn natuurlijk ook mensen die dit bijna altijd doen, helaas voor hun en hun omgeving
Keep posting stuff like this i really like it
IK vind dit een super artikel! :P
Geweldig goed artikel! :) heel herkenbaar!
Laat ik even beginnen met ‘ik’:)…
Ik ben over het algemeen een prater, en wanneer ik me onzeker voel kan ik mezelf juist moeilijker uitdrukken en zwijg ik.
En ja, ik durf ook al eens mensen onderbreken…soms vanuit enthousiasme en herkenning, en soms ook vanuit het gevoel dat ik enkel als praatpaal fungeer:)
Ben ik nu iemand met een groot ‘ik-syndroom’?
Voor mij is het wisselen van gevoelens, gedachten en belevenissen belangrijk om elkaar beter te leren kennen.
Je hebt ook mensen die steeds maar luisteren, en wanneer je hen uit oprechte interesse vragen stelt er weinig of vaag antwoord op geven. Heeft dit ook niet een beetje met onzekerheid te maken?
Anderzijds kan het ook een fijn gevoel geven wanneer iemand eenzelfde ervaring, gedachte of gevoel heeft bij hetgene je verteld, en dit tenslotte met je deelt…
het geeft mij alleszins een gevoel van herkenbaarheid, en tevens helpt het mij inzicht te verkrijgen in zaken die me bezighouden.
In ieder geval praten mensen over het algemeen graag met mij…juist omdat ze zich begrepen en gesteund voelen.
Luisteren heeft voor mij dan ook te maken met meer dan horen wat de ander verteld…luisteren doe ik met al mijn zintuigen.
Zodoende: een gezonde balans tussen praten en luisteren is wanneer beide er een goed gevoel aan overhouden.
groetjes
Tof artikel, heel herkenbaar!
correctie: Mensen die alleen maar over anderen (jou) willen praten
Een fascinerend artikel. Bestaat er ook een jij-syndroom? Mensen die het alleen maar over andere willen praten? Waar komt dat uit voort? Is dat minder erg dan het Ik-syndroom? Zou het een leuke aanvulling vinden op dit artikel.
Erg leuk dat ik dit artikel nu lees. Ik kom zojuist terug van een heel gezellige avond, waarin ik veel belangstelling heb getoond voor een aantal oude vrienden (die ik lang niet heb gezien). Veel gezelligheid, veel gelachen, maar geen 1 keer: hoe is het nou (echt) met jou?
Waarschijnlijk zijn het daarom ‘oude vrienden’. There’s a reason they didn’t make it. Bedankt voor het lezen van MIJN commentaar :)
Wat een interessant artikel! Ook zeer herkenbaar. Verschillende mensen in mijn omgeving ‘lijden’ aan dit syndroom. Ik vind het moeilijk om er wat van te zeggen. Ik wil ze namelijk niet kwetsen. Ook hoop ik elke keer dat ze het zelf wel zullen inzien. Vaak blijkt dit niet het geval. Ik zal dit artikel zeker in gedachten houden, mocht ik me weer in zo’n situatie bevinden.
Grappig om je reactie te lezen Eefje want ook ik voelde me eerlijk gezegd aangesproken door dit artikel. (lekker makkelijk om toe te geven achter mijn veilige PC, dat dan weer wel..) Ik heb l meerdere verwijten van ex partners maar ook vrienden gehad dat ik erg met mezelf bezig ben. Ik heb hier al hulp voor gezocht maar verval steeds in hetzelfde patroon. “zo ben ik nu eenmaal” vind ik slap en geen excuus. Schrijver van dit artikel, ik heb me voorgenomen om de tips morgen (want dan ben ik met vrienden) toe te passen. Dus, alleen maar of in ieder geval een groot deel van de tijd over hen praten. Kijken of ik het volhoudt!
Het ik-symdroom ken ik maar al te goed. Heb er vroeger veel met een aantal mensen mee te maken gehad en ben inderdaad meer in hun gesprekken gaan inbreken. Dat werk heel goed overigens en ik heb veel meer energie.
Heb nu alleen het idee dat ik zelf een beetje het ik-symdroom aan het ontwikkelen ben (schaam). Als je over jezelf praat kan je vaak je negatieve energie kwijt en de positieve energie word versterkt.
Het is niet goed van me en ik let er wel op maar soms is het niet makkelijk en gaat het vanzelf. Misschien dat andere personen anders over mij denken, maar heb zelf wel het gevoel.